Szczegółowo o pchłach u psów i ich potencjalnym zagrożeniu

 

Wśród różnorodności gatunków pcheł, pchła psia jest jedną z najpowszechniejszych. Niemniej jednak pchły u psów to nie tylko insekty należące do gatunku pcheł psich Ctenocephalides canis.

W rzeczywistości biegające i skaczące po psie małe krwiopijcy mogą należeć do najróżniejszych gatunków — pchły ludzkie, pchły kocie, pchły szczurze i inne chętnie żywią się krwią czworonożnego przyjaciela. Wszystkie te gatunki pasożytów są trudne do odróżnienia bez mikroskopu i specjalnych umiejętności, dlatego też, analizując ogólne zagadnienia walki z pchłami, właściciele psów zwykle nazywają je wszystkie po prostu psimi pchłami.

Pchły psie jako odrębny gatunek są nieco mniej rozpowszechnione niż pchły kocie. Mają mniejszy zakres potencjalnych żywicieli, nie rozmnażają się tak szybko, ale mimo to z powodzeniem zarażają wszystkie 'napotkane' psy. Zasadniczo niepokoją człowieka z mniej więcej taką samą częstotliwością co pchły kocie.

 

Wygląd pcheł psich: dorosłe osobniki, larwy i jaja

Pchły psie wyglądają tak samo jak większość ich krewnych: małe insekty o długości 2-3 mm, koloru ciemnobrązowego z błyszczącym ciałem. Na powiększonym zdjęciu pchły psiej dobrze widać wydłużone i spłaszczone bocznie ciało insekta:

Na zdjęciu pchły psiej pod mikroskopem w pierwszej kolejności rzucają się w oczy nieproporcjonalnie wydłużone tylne odnóża owada. To właśnie one pozwalają pasożytom skakać na odległość przekraczającą długość ich ciała 100-150 razy:

Nawet gołym okiem widać, że owady te nie mają skrzydeł. Jest to ważne przystosowanie ewolucyjne, zapewniające pasożytom łatwość poruszania się w sierści i minimalizujące ryzyko złapania i zgniecenia pchły.

Pchły u psów i kotów przy wyborze źródła pożywienia są do siebie bardzo podobne: zarówno szkodniki kocie łatwo przeskakują na psy, jak i pasożyty psie chętnie żerują na kotach. Jednak ogólnie pchły kocie są liczniejsze, a na psach spotyka się je nieco częściej niż pchły psie.

To ciekawe

Zewnętrznie pchły psie i kocie są dobrze rozróżnialne tylko pod mikroskopem. Pasożyty psie mają nieco bardziej zaokrągloną i tępą głowę, a na tylnych odnóżach posiadają osiem szczecin zamiast sześciu, jak u pcheł kocich.

Larwa pchły psiej wygląda jak mała gąsienica i zewnętrznie przypomina nieco larwę muchy. Na zdjęciu pod mikroskopem dobrze widoczny jest jej przewód pokarmowy:

Podstawowy pokarm larw pcheł stanowią różne resztki organiczne, aż po gnijącą trawę, a jedynie w gniazdach ssaków i ptaków mogą żywić się odchodami dorosłych pcheł, wypełnionymi niestrawioną krwią.

Ogólnie znalezienie larw pcheł gdziekolwiek jest dość trudne. Na pewno nie będą one znajdować się na sierści zwierzęcia: pchły zwykle składają jaja poza ciałem żywiciela. Jednak przy silnym zarażeniu jaja pcheł u psów mogą znajdować się również w sierści: w takim przypadku owady po prostu nie zdążą zeskoczyć ze zwierzęcia.

Na zdjęciu poniżej pokazane są jaja pcheł:

Długość każdego jaja wynosi mniej niż milimetr, a wizualnie można je dostrzec dopiero przy dużej ilości.

Dorosłe owady dobrze odróżniają się od innych pasożytów u psów swoimi rozmiarami: nawet głodny młody kleszcz jest większy od dorosłej pchły. Poza tym żaden pasożyt na psie nie potrafi skakać tak daleko i wysoko, jak robią to pchły.

Jedynymi owadami, z którymi pchły mają pewne wspólne cechy zewnętrzne, są wszy i wszoły. Jednak niezależnie od tego, jak małe są wszy, pchły u psów wyraźnie różnią się od nich ciemnym ubarwieniem (wszy są białe) oraz tym, że zawsze znajdują się na skórze zwierzęcia, a nie na włosach. Natomiast wszy całe swoje życie spędzają, przyczepione właśnie do sierści żywiciela.

Po tej samej cesze pchły łatwo odróżnić od wszołów. Ponadto ani wszy, ani wszoły nie potrafią skakać. I jeśli pasożyt nagle znika z pola widzenia, jakby go tu w ogóle nie było – to na pewno pchła.

 

Szczegółowo o trybie życia pcheł na psach

Pchły właściwie nie żyją długo na psach. Tutaj tylko się żywią, spędzając większość swojego życia w ciemnych, ustronnych miejscach, z których bardzo łatwo mogą dostać się do źródła pożywienia.

Najczęściej między posiłkami pasożyty przebywają w budach i miejscach, gdzie psy odpoczywają. Zazwyczaj tutaj rozwijają się ich jaja i rosną larwy. I właśnie te miejsca warto sprawdzać, jeśli występują objawy obecności pcheł u psa.

Pchły rozmnażają się szybko, można powiedzieć lawinowo. Jedna samica co kilka dni dosłownie rozbryzguje wokół siebie jaja, wypychając je ze swojego ciała pod dużym ciśnieniem, zwiększając w ten sposób obszar rozprzestrzeniania swojego potomstwa. Nawet jeśli robi to bezpośrednio na psie, większość jaj spadnie na podłogę lub ziemię. Wylęgną się z nich larwy, trzykrotnie wylinieją, przepoczwarczą się i przekształcą w dorosłe owady.

To ciekawe

W idealnych warunkach pchła może żyć do dwóch lat, wliczając trzy tygodnie stadium larwalnego. Zazwyczaj jednak długość życia pasożyta wynosi zaledwie kilka tygodni. Dorosła samica jest w stanie złożyć w ciągu życia do 5000 jaj.

Dorosłe owady opuszczają ciało psa jak najszybciej po żerowaniu. Nie mogą się przemieszczać daleko i chowają się w pierwszym lepszym schronieniu – pod kamieniem, w trawie, w dywanie. I tam, gdzie przebiegł pchlasty pies, z pewnością cała trasa będzie usiana najedzonymi pasożytami.

To ciekawe

Pchły potrafią rozpoznawać różne poziomy kortyzolu i kortykosteroidów w organizmie psa. W związku z tym pchły u ciężarnej suki „wiedzą”, kiedy powinna się oprosić, i w tym czasie wykazują szczególnie aktywne zainteresowanie nią, aby następnie przenieść się na szczenięta, jako na bardziej korzystne i bezpieczne źródło pożywienia.

Nie warto zaprzątać sobie głowy pytaniem, skąd biorą się pchły u psów – pupil może je złapać wszędzie:

• podczas spaceru po lesie (w norach dzikich zwierząt często jest pełno pcheł)
• od innego psa na ulicy (albo od kota lub szczura)
• od człowieka, na którego ubranie przypadkowo dostaną się pasożyty
• w jakimś pomieszczeniu zarażonym owadami.

Uwaga

Bardzo często psy łapią pchły, tarzając się w padlinie. Ten instynkt nie pozwoli nawet najczystszemu psu przejść obojętnie obok „ścierwa”. A wszystkie pasożyty, które cierpliwie czekały na nową ruchomą restaurację po śmierci starej, z furią rzucą się na nowe zwierzę.

 

Jakie zagrożenie stanowią pchły dla psów?

Pchły u psów są nosicielami wielu groźnych chorób. Na przykład to właśnie psie pasożyty przenoszą jaja tasiemca psiego, który dorasta do 50 cm długości, oraz innych robaków.

Same psy mogą się nimi zarazić, zjadając pasożyty, i mogą zarażać ludzi przypadkowo, jeśli pchła z psa dostanie się do przewodu pokarmowego człowieka.

Po ukąszeniach pchły mogą zarażać psy salmonellozą, brucelozą, dżumą i innymi śmiertelnie niebezpiecznymi chorobami. W porównaniu z tym alergia na pchły u psów, występująca u co czwartego pupila, wydaje się niezbyt poważna. Niemniej jednak u szczeniąt pchły mogą powodować groźne zapalenia skóry i anemię.

Należy pamiętać, że psie pchły są groźne dla człowieka, na którego mogą łatwo przenosić się.

Ponadto wiele chorób przenoszonych przez pasożyty jest śmiertelnie niebezpiecznych także dla człowieka. Wśród nich są dżuma, wąglik i zapalenie mózgu. Dlatego właśnie, odkrywszy krwiopijców na swoim pupilu, należy od razu zdecydować, jak wyleczyć psa z pcheł.

 

Objawy obecności pcheł u psa

Głównymi oznakami obecności pcheł u psa są następujące:

• świąd u zwierzęcia, ciągłe drapanie i niepokój
• znalezienie odchodów pcheł w sierści psa w postaci ciemnych drobnych drobinek
• alergia u psa
• i, oczywiście, bezpośrednie wykrycie owadów na ciele zwierzęcia.

Wykrycie w organizmie psa obfitych inwazji robaków również w pewnym stopniu może być oznaką zarażenia zwierzęcia pchłami.

 

Środki do pozbycia się pcheł u psa i ich stosowanie

Leczenie psa z pcheł polega na opryskaniu jego sierści specjalnymi środkami. Mogą to być:

• spraye przeciw pchłom dla psów, odpowiednie w większości tylko dla dorosłych i zdrowych zwierząt, dające szybki i niezawodny efekt. Obecnie szeroko znane i bardzo skuteczne są spraye przeciw pchłom Hartz i Frontline.
• Krople na kark, które pozwalają leczyć psa z pcheł, ostrego reagującego na środki aerozolowe. Najbardziej popularne wśród hodowców psów są krople Frontline, Stronghold i Advantage.
• Szampony przeciw pchłom – to chyba najłagodniejsza opcja. Można w nich kąpać nawet szczenięta i szczególnie wrażliwe zwierzęta. Bardzo znanymi szamponami do usuwania pcheł u psów są Beaphar, Mr. Bruno, Chistotiel.
• Obroże przeciw pchłom i kleszczom dla psów, uważane za szczególnie skuteczne jako środek profilaktyczny.

Przeciw pchłom psom mogą być również polecane środki domowe – wywary z piołunu, lawendy i wrotyczu. Aby skutecznie walczyć z pasożytami, takie środki należy stosować ściśle według przepisów.

Wybierając, czym leczyć psa z pcheł, należy wziąć pod uwagę indywidualne cechy zwierzęcia. W idealnym przypadku leczenie psów z pcheł i kleszczy powinno być przeprowadzane środkami zalecanymi przez lekarza weterynarii.

 

Zapobieganie zakażeniu psa pchłami

Biorąc pod uwagę duże prawdopodobieństwo, że pies złapie pasożyty, profilaktyka pcheł u psów musi być prowadzona stale. Istnieje kilka środków, które pozwalają chronić psa przed pchłami:

• ograniczać do minimum kontakty z bezdomnymi zwierzętami.
• Regularne leczenie psów z pcheł przed ciepłym sezonem specjalnymi kroplami lub stosowanie obroży przeciw pchłom.
• Sprzątanie miejsca, w którym pies odpoczywa – budy, legowiska, dywanika. Należy to robić co najmniej raz w tygodniu.
• Regularne wyczesywanie psa drobnym grzebieniem.

Takie środki pozwolą niezawodnie chronić psa przed pchłami, nawet jeśli przypadkowo przyniesie je z ulicy.

 

Do czego mogą prowadzić pchły u psa: to ważne, aby wiedział każdy właściciel